Şarkı

Kadınım, zenginlikle doldurduğunda aynı kupası seni

Yumuşak ateş oldun bir bulut inceliğiyle,

Zor yıldızlar yüzdü göz yerine yüzünde,

Durdun, gelip durdum gölgende:

Döndün, buza döndü o göle

Ah, kadınım.

Kadınım, okşadığında deniz seni

Mermerden köpük oldun, olmayan dili.

Ne zaman açacak ateş gömütünü?

Ne zaman salacak dalga köpüğünü?

Ne ölüyorsun, ne dönüyorsun geri

Ah, kadınım

Kadınım, yel öptüğünde seni

Ezgin yaptın bir denizkabuğu gibi onu.

İzliyorum hâlâ suların ve yelin yolunu

O andan beri, yüreğimin türkünü duyduğu

Ve kırılıp kötü sevgililerin malı olduğu

Ah, kadınım.